Орталықтандырылмаған автономды ұйымдар (ДАО) олардың қаржылық тұрақтылығына нұқсан келтіруі мүмкін жүйелік мәселеге тап болады. Менің талдауым көрсеткендей, мұндай құрылымдардың резервтерінің орта есеппен 70%-ы өздерінің жергілікті токендерінде номиналданған. Бұл қауіпті проциклдік тәуелділікті тудырады, мұнда актив бағасының төмендеуі теріс салдарлар каскадын іске қосады.

Бұл осалдықтың механизмі тәжірибеде жақсы байқалады. Бағамдар төмендеген кезде, бір мезгілде кепілдік активтер құнсызданады, протокол кірістері қысқарады және нарықтық белсенділік төмендейді. Осыған жауап ретінде жобалар операциялық шығындарды жабу үшін өз монеталарының сатылымын арттыруға мәжбүр болады, бұл бағаға одан әрі қысым жасайды. Сыртқы қолдаусыз шығу қиын болатын тұйық шеңбер пайда болады.

Дағдарыс сәттерінде командалардың мінез-құлқы ерекше алаңдаушылық тудырады. Волантильділіктен превентивті қорғаныстың орнына, платформалар баға құлдырағаннан кейін, волантильділік шыңдық мәндерге жеткенде және хеджирлеу құны шектен тыс болғанда сақтандыруға жүгінеді. Бұл жергілікті түзетулерді жүйелік дағдарыстарға айналдыратын тәуекелдерді басқарудағы классикалық қателік.

Менің ойымша, шешім резервтерді әртараптандыруда және ерте кезеңдерде хеджирлеудің автоматты механизмдерін енгізуде жатыр. ДАО өз токендерін жалғыз актив ретінде емес, стейблкоиндер мен өтімді құралдарды қамтитын кеңірек портфельдің бөлігі ретінде қарастыруы керек. Тек осылай ғана бағаның төмендеуі одан да үлкен құлдырауды тудыратын циклді үзуге болады.

Нарық мұндай шоғырланудың тұтас экожүйелердің күйреуіне әкелген мысалдарын көрген. Бұл мәселені елемеу — сол қателіктерді қайталау жолы. Протоколдарға сыртқы шоктар олардың беріктігін сынамас бұрын өз қаржылық стратегиясын қайта қарау қажет.